------------------------------

گفتم:می ترسم!

گفت:پسرم!دهان مردم که باز است! تو خودت باش!

....او راست می گفت!

این روزها...

به من دادند زهر پندها را

گرفتند از دلم لبخندها را

به شیرینها شرنگی تلخ دادند

نفهمیدند طعم قندها را

بد و زشت و دروغی محض خواندند

حریم پاکی سوگندها را

بهارم را خزان کردند و گفتند

خطوط قصه ی "مردند"ها را

به تیغ طعنه و زخم زبانها

بریدند از میان پیوندها را

برای کشتنت ای عشق زیبا!

عَلَم کردند این ترفندها را

ولی من با خدای خویش گفتم

حدیث سردی اسفندها را

مگر او وا کند از قامت عشق

غم زنجیر و درد بندها را

                                                         ....زاده ی پاییز

تحریر عشق

بیا ای عشق! جانم دفتر توست!

خطوطم تشنه ی شعر تر توست!

تمام  روشنای  کاغذ  دل

زسوسوی منیر مجمر توست

چنین موزون که می بینی قلم را

پری از نظم ناب پیکر توست!

همین احساس جاری در وجودم

یقین دارم که پیغام آور توست!

بنوشان از خودت جان قلم را

شرابی کاو خمار جوهر توست!

بنوشان تا شود مست و بریزد

زلب آن آتشی را کآذر توست!

بزن یک بوسه ی تبدار بردل

بر این مستی که امشب در بر توست!

بدم در این خطوط مرده جانی

به آهنگی که صور محشر توست!

که جان گیرند الفاظ و برقصند

به سازی خوش که دائم در سر توست!

بزن نقشی بهشتی دفترم را

به ابیاتی که حرف آخر توست!

آفریننده:من،زاده ی پاییز

برای دوست.آنکه دل خانه ی اوست...

شور غزلخوان من...

ابر بهاری بیا!خورده ترک جان من

هیچ ندارد آبی ،روح بیابان من

قطره ای از مهر خود،گر تو نباری یقین

خشک تر از این شود،چشمه ی جوشان من

در عطش یاد تو،سوختم اما هنوز

هست امیدم به تو!سایه و باران من!

زنده ام و گرد غم ،از رخ من می برد

دم به دم و صبح و شب،اشک خروشان من

رفت ز کف طاقتم،مرد هوای سکوت

تا که به نرمی گرفت،عشق،گریبان من

تا تو گشوده ای لب،ساز شد آواز من

باز به رقص آمده،شور غزلخوان من!

                                                       شاعر:زاده ی پاییز(فخرالدین محمد)

کبوتر...                                                                

اسیر قفس بود.اما دلش مشتاق آسمان بود.

دانه....

خفته در خاک بود.اما به بلندای آسمان می اندیشید.

زمین...                                                                  

قلب ترک خورده اش تشنه ی باران بود.                                                      

ومن...

اسیر تنهاییهایم بودم.مرده در خواب بودم و وجودم شکسته بود.                                   

                                کبوتر،به پرواز ایمان داشت.

                                دانه،آرزوی روییدن داشت.                        

                                زمین،معجزه ی باران را باور داشت.             

ومن...

                                         به بخشش آسمان اعتقاد داشتم.

آسمان،بخشید.شهامت پرواز را به کبوتر،توان بالیدن را به دانه،هدیه باران را به زمین...

قفس شکست.دانه رویید وباران بارید.                                                                        

حالا،کبوترآزاد است.دانه،درختیست با سری در اسمان.وزمین بارور است.

ومن...

امروز سیم های خاردار ترس را با وجود لطیف و باران خورده ام  بریدم و پرواز و روییدن را فهمیدم.

وفریاد زدم.                                                             

 خوب من، آسمان قلب تو بخشنده ترین است.  

خندیدند.مرا دیوانه نامیدند و زنجیر،دستانم را بوسید.

من اما،باید داد از او می گرفتم.

من،تنها،اورا،در خودم،محکوم کردم.بی محاکمه...

و او ...

                      ...آنکه تمام مرا برده بود ،محکوم شد...

                                                                    ... به حبس ابد،در بکرترین روشنایی دلم.

او بود.همانکه برده بود.تمام آنچه را که داشتم.

                                                                    ...تمام دلم را..

و حالا آن زندانی،

                     ...سالهاست که زندانبان زندان خویش است.

بی احساس زنده ای...

بی قلب تپنده ای....

سالها بود که مرده بود.

                                         کلاغ سیاه روی زشت خو،این را خوب فهمیده بود.

چه زشت بود رقص ناساز کلاغ در غروب مزرعه!

مزرعه زنده می ماند اگر مترسک زنده بودن را می دانست.

مزرعه،مزرعه میماند اگر...

                                        ....قلب مترسک سرد و چوبی نبود.